Rycerstwo
Cudowny Medalik
– znak wiary, zawierzenia i misji Rycerstwa Niepokalanej
Cudowny Medalik, objawiony 27 listopada 1830 roku św. Katarzynie Labouré, ma dla Rycerstwa Niepokalanej wyjątkowe znaczenie. To nie tylko symbol oddania Maryi, ale również wezwanie do życia w duchu zawierzenia i apostolstwa.
Św. Maksymilian Kolbe widział w nim znak miłości do Niepokalanej i narzędzie ewangelizacji.
Znak przynależności do Maryi
Cudowny Medalik jest zewnętrznym znakiem przynależności do Rycerstwa Niepokalanej.
Wyraża osobiste oddanie i zaufanie tym, którzy chcą żyć pod opieką Maryi.
Jak mówił św. Maksymilian, „to samo wyraża Cudowny Medalik, a mianowicie, że motywem naszego działania jest miłość do Najświętszego Serca Jezusowego…”.
Medalik przypomina, że prawdziwa pobożność maryjna zawsze prowadzi do Chrystusa i że jego noszenie jest świadectwem wiary i miłości.
Medalik przypomina, że prawdziwa pobożność maryjna zawsze prowadzi do Chrystusa i że jego noszenie jest świadectwem wiary i miłości.
Narzędzie apostolstwa
Dla św. Maksymiliana Cudowny Medalik był sposobem, by „pozyskiwać dusze dla Boga przez Niepokalaną”.
Nie chodzi tylko o rozdawanie medalików, ale o apostolstwo trzech kroków:
wręczyć medalik,
modlić się za osobę obdarowaną,
dawać świadectwo życia wiarą.
Broń duchowa
Medalik Niepokalanej to nie amulet, lecz duchowa broń.
Św. Maksymilian nazywał go „kulą Rycerstwa”, którą posługujemy się w walce ze złem.
W tradycji maryjnej bywa też postrzegany jako tarcza – symbol ochrony i zaufania wobec Boga.
Noszony z wiarą przypomina o zwycięstwie dobra i o mocy modlitwy.
Znak nadziei i przyszłej chwały
Medalik prowadzi ku temu, co niewidzialne – przypomina o powołaniu do świętości i o życiu w łasce Bożej.
Każdy jego element ma duchowe znaczenie, wskazując na miłość Maryi, Jej uczestnictwo w dziele zbawienia i bliskość wobec człowieka.
