Rycerstwo
Historia Cudownego Medalika – znak łaski i zaufania Maryi
Objawienie w kaplicy przy Rue du Bac
Historia Cudownego Medalika rozpoczyna się w roku 1830 w Paryżu, w klasztorze Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo przy Rue du Bac 140. To właśnie tam młoda nowicjuszka, św. Katarzyna Labouré, została obdarzona szczególnymi objawieniami Najświętszej Maryi Panny.
Pierwsze z nich miało miejsce w nocy z 18 na 19 lipca 1830 roku. Katarzyna, zbudzona przez anioła w postaci dziecka, została poprowadzona do kaplicy, gdzie ujrzała Maryję siedzącą w fotelu. Matka Boża rozmawiała z nią długo i serdecznie, zapowiadając trudne czasy, które nadejdą dla Francji i Kościoła, oraz wzywając do ufności i modlitwy.
Wizja Medalika – 27 listopada 1830 roku
Drugie objawienie, znacznie bardziej znane, miało miejsce 27 listopada 1830 roku, w tej samej kaplicy przy Rue du Bac. Katarzyna zobaczyła Maryję stojącą na kuli ziemskiej, depczącą węża. Na dłoniach Maryi pojawiły się pierścienie ozdobione drogocennymi kamieniami, z których wychodziły promienie światła.
Wokół postaci Maryi utworzył się owalny napis:
Następnie wizja odwróciła się, ukazując rewers Medalika – literę „M” splecioną z krzyżem, dwa serca (Jezusa i Maryi) oraz dwanaście gwiazd. Maryja poleciła Katarzynie:
Powstanie i pierwsze cuda
Katarzyna przekazała wszystko swojemu spowiednikowi, ks. Alphonse’owi de Aladel CM, który – po długich rozważaniach i konsultacjach – zlecił wykonanie pierwszych medalików w 1832 roku.
Niemal natychmiast po ich rozpowszechnieniu w Paryżu zaczęły się dziać liczne cuda i nawrócenia. W krótkim czasie miasto, dotknięte epidemią cholery, zostało ocalone w sposób, który wierni przypisywali wstawiennictwu Maryi Niepokalanej. Lud zaczynał mówić o „cudownym medaliku” – i tak właśnie powstała jego nazwa.
Rozszerzenie kultu i potwierdzenie autentyczności
W kolejnych latach kult Cudownego Medalika rozprzestrzenił się po całym świecie.
Papieże, biskupi i misjonarze zalecali jego noszenie jako znaku wiary, ufności i opieki Maryi.
Św. Maksymilian Maria Kolbe uczynił go jednym z głównych symboli Rycerstwa Niepokalanej, a papież Pius IX w 1854 roku ogłosił dogmat o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny – potwierdzając tym samym prawdę, którą już wcześniej głosił Cudowny Medalik.
W 1894 roku papież Leon XIII zatwierdził święto Najświętszej Maryi Panny od Cudownego Medalika, a w 1907 roku Stolica Apostolska oficjalnie uznała autentyczność objawień Katarzyny Labouré.
Św. Katarzyna Labouré – pokorna świadkini
Katarzyna Labouré przez całe życie zachowała tajemnicę objawień. O tym, że to ona była wizjonerką z Rue du Bac, świat dowiedział się dopiero po jej śmierci w 1876 roku.
Jej ciało, nienaruszone przez rozkład, spoczywa dziś w szklanej trumnie pod ołtarzem w kaplicy przy Rue du Bac w Paryżu – miejscu, które stało się jednym z najważniejszych ośrodków maryjnych świata.
Papież Pius XII ogłosił Katarzynę świętą w 1947 roku, potwierdzając jej pokorę, prostotę i wierność otrzymanemu posłannictwu.
Dziedzictwo i znaczenie Cudownego Medalika
Cudowny Medalik jest dziś jednym z najbardziej rozpowszechnionych sakramentaliów w Kościele katolickim.
Noszą go miliony wiernych na całym świecie – jako znak przynależności do Maryi, wyraz zawierzenia i źródło pociechy.
Medalik przypomina, że Bóg działa przez pokornych i że przez Maryję prowadzi ludzi do Chrystusa.
To mały znak o ogromnej mocy – znak, który od blisko dwustu lat nie przestaje przemawiać do serc wierzących.
