Rycerstwo
Święty Maksymilian a Cudowny Medalik
Prymicje w Rzymie
Ojciec Maksymilian Maria Kolbe przyjął święcenia kapłańskie 28 kwietnia 1918 roku w rzymskim kościele Sant’Andrea della Valle.
Zgodnie ze zwyczajem, następnego dnia odprawił Mszę prymicyjną – w innym rzymskim kościele, również dedykowanym św. Andrzejowi – Sant’Andrea delle Fratte.
To właśnie tam, przy ołtarzu nawrócenia Alfonsa Marii Ratisbonne’a, modlił się młody franciszkanin. Przez to miejsce Niepokalana niejako przekazała św. Maksymilianowi – a przez niego całemu Rycerstwu Niepokalanej – Cudowny Medalik, dołączając do niego swoisty „certyfikat skuteczności”. Była nim historia nawrócenia samego Ratisbonne’a.
Alfons Maria Ratisbonne – niewierzący prawnik, który spotkał Maryję
Alfons Maria Ratisbonne był z pochodzenia Żydem, człowiekiem świeckim, zamożnym, wykształconym prawnikiem i przyszłym spadkobiercą fortuny bankowej swojego stryja.
Podczas podróży kawalerskiej, poprzedzającej planowany ślub, wskutek przypadkowej pomyłki dyliżansów trafił do Rzymu.
Tam spotkał dawnych kolegów – braci Gustawa i Teodora de Bussieres. Teodor, niedawno nawrócony i gorliwy katolik, zachęcił Alfonsa do przyjęcia Cudownego Medalika. Nie zrażał się drwinami Ratisbonne’a; z cierpliwością i wytrwałością świadczył o swojej wierze, ukazując mu jej piękno poprzez przykład życia.
Teodor przekonał Alfonsa, by przepisał modlitwę św. Bernarda:
Jeden z nich, Albert de La Ferronays, po odmówieniu dwudziestu „Pomnij”, zasłabł i wkrótce zmarł. Jego pogrzeb miał się odbyć w kościele Sant’Andrea delle Fratte.
Objawienie w kościele św. Andrzeja delle Fratte
20 stycznia 1842 roku, pięć dni po nałożeniu Ratisbonne’owi Cudownego Medalika, Teodor de Bussieres zaprowadził go do kościoła św. Andrzeja, gdzie spoczywało ciało La Ferronaysa.
De Bussieres wszedł do zakrystii, a Alfons został w świątyni. To, co się wówczas wydarzyło, opisał w następujący sposób:
Cud nawrócenia i jego owoce
Nie było wątpliwości – ani wtedy, ani później dla św. Maksymiliana – że objawienie Niepokalanej i nawrócenie Alfonsa Marii Ratisbonne’a było owocem Cudownego Medalika, modlitwy o jego nawrócenie oraz przykładu życia wierzących przyjaciół.
Jedenaście dni po tym wydarzeniu Alfons przyjął chrzest, wybierając imię Maria.
W maju tego samego roku, w miejscu objawienia, umieszczono obraz Matki Bożej wzorowany na wizji Ratisbonne’a. Przedstawia on dokładnie Madonnę z awersu Cudownego Medalika, lecz w pełni barw i blasku.
To właśnie u stóp tego obrazu, 76 lat później, św. Maksymilian Maria Kolbe odprawił swoją pierwszą Mszę Świętą.
Dalsze losy i znaczenie objawienia
3 czerwca 1842 roku Kościół oficjalnie uznał objawienie Niepokalanej w Sant’Andrea delle Fratte.
W 1892 roku papież Leon XIII ukoronował wizerunek Maryi w ołtarzu nawrócenia Ratisbonne’a, a w 1942 roku świątynia otrzymała tytuł bazyliki mniejszej.
Sam Alfons Maria Ratisbonne przyjął święcenia kapłańskie w 1847 roku, a osiem lat później przeniósł się do Jerozolimy, gdzie zbudował klasztor, szkołę i sierociniec.
Swoje kapłańskie życie poświęcił dziełu nawracania i przygotowywania do chrztu Żydów, stając się przykładem gorliwości misyjnej i miłości do Izraela.
Na jego nagrobku wyryto modlitwę:
Warto zauważyć, że niemal dokładnie dziesięć lat później narodził się Rajmund Kolbe – późniejszy św. Maksymilian – który podobnie jak Ratisbonne uczynił Cudowny Medalik narzędziem nawrócenia i znakiem wiary w Niepokalaną.
